اين فعل شنيع خود افتخار نمودن گرفتند وعثمان را بد گفتن ، وحقيّت خود [ را ] در اين مقدمه اظهار نمودن شروع كردند ، وجماعتى ( 1 ) از عظماى صحابه - مثل طلحه وزبير ونعمان بن بشير وكعب بن عجره وغيرهم - بر قتل عثمان تلهّف وتأسف مىنمودند ومىگفتند كه : اين حادثه در اين امّت سخت شنيع وقبيح واقع شد ، اگر مىدانستيم كه اين بلوا به اين حدّ خواهد رسانيد از ابتدأ ممانعت مىكرديم ، وأو مظلوم كشته شد وبر حقّ بود وقاتلان أو بر باطل . چون اين كلمات اين صحابه به گوش قاتلان عثمان رسيد خواستند كه صحابه مذكورين را نيز به ( 2 ) عثمان ملحق سازند ، مردم مخلص بر اين اراده فاسدشان مطّلع شده ، صحابه مذكورين را خبردار ساختند ، بنابر آن صحابه مذكورين به سوى مكّه روانه شدند ودر آنجا امّ المؤمنين عايشه را - كه براي حج رفته بود - دريافتند وعرض كردند كه : ما در پناه تو آمده‌ايم ; زيرا كه تو مادر مسلمانانى ، وهرگاه طفل از چيزى مىترسد در دامن مادر پناه مىگيرد ، لازم كه شرّ غوغاى عرب را از سر ما دفع سازى كه أمير المؤمنين [ ( عليه السلام ) ] بنابر مصلحت وقت از دفع شرّ اين اشقيا سكوت دارد ، وآن اشقيا به سكوت أو خيره شده ، دست وزبان ظلم وتعدّى دراز كرده‌اند تا وقتي كه قصاص عثمان گرفته نشود ، واين بدكرداران را سياست واجبي

--> 1 . در [ الف ] ومصدر : ( جماعه ) آمده است كه اصلاح شد . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( با ) آمده است .